Grudzień 10th, 2010

Historia

Kickboxing – jest sportem wykorzystującym zarówno kopnięcia jak i uderzenia.  Łączy w sobie najlepsze cechy walk wschodu z klasycznym boksem.  Słowo kick oznacza po angielsku kopnięcie lub kopać, boxing oznacza boks. W większości języków stosuje się angielską nazwę kickboxing dostosowaną fonetycznie i ortograficznie do danego języka. Nazwa ta odnosi się do dyscyplin rozwiniętych przez Japończyków i  Amerykanów.  Na określenie amerykańskiego kickboxingu używa się też nazwy fullcontact karate.  Istnieją również  inne sporty walki, np. boks tajski, chińskie sanshou, boks francuski savate, boks birmański lethwei, oraz niektóre odmiany taekwondo i karate, które mają cechy kickboxingu.   We Francji, używa się nazwy boxe pieds-poings – boks nożno-pięściarski. Nazwa ta obejmuje  również dyscypliny niewywodzące się z kickboxingu  japońskiego  i  amerykańskiego

Kickboxing  japoński i europejski

Kickboxing został opracowany jako sport kontaktowy po części przez promotora boksu w Japonii Osamu Noguchi.  Noguchi często podróżował  do południowo-wschodniej Azji  w celu organizowania walk , gdzie w jednej z podróży do Tajlandii dowiedział się o wyzwaniu japońskiego karateki rzuconemu bokserowi  tajskiemu. Karateka został sromotnie pokonany nie zadając  ani jednego ciosu.  Karate w Japonii było bardzo cenioną sztuką i nie mogło być tak zignorowane. Noguchi  postanowił zorganizować konfrontację z Muay Thai. Okazało się to jednak bardzo trudne bo żadna szkoła japońskiego karate nie chciała podnieść rękawicy oprócz jednej – Kyokushinkai. Walka została początkowo zorganizowana  na jesień 1964r. Ostatecznie odbyła się w lutym 1966 w Bangkoku. Do walki stanęli  Kenji Kurosaki, Akio Fujihira i  Tadashi Nakamura.  Japonia wygrała 2:1. Swoje walki wygrali  Nakamura  i Fujihara.  Prawdą jest, że Kurosaki stanął do walki z konieczności. Trzecim zawodnikiem miał być Yasuhiko Oyama a czwartym Hirobumi Okada.  Jednak po ciągłych zmianach terminów turnieju przez Tajów, dwaj ostatni zawodnicy nie mogli wystartować z przyczyn osobistych. Kenji Kurosaki był ich prowadzącym i w zasadzie nie miał czasu dla siebie na trening. Po powrocie do Japonii zostaje wydalony z szeregów Kyokushinkai przez M. Oyamę (powodem była przegrana walka). Szkoda bo nie wiadomo w jakim punkcie było by dziś karate Kyokushin mające nadal w swych szeregach sensei Kurosaki. Wkrótce po tym turnieju  zakłada on bardzo słynny klub kickboxingu Mejiro.  Dominującym  w nim  zawodnikiem zostaje Fujihira pod nazwiskiem Noboru Osawa. Kilka lat później w  Holandii powstają  pierwsze kluby kickboxingu bezpośrednio związane z Kurosakim . Jednym z  holenderskich klubów kickboxingu jest Mejiro  Gym założone przez Jana Plasa , który odwiedził Tokio w 1975r i pobierał nauki u Kurosakiego. Będąc pod wielkim wrażeniem jakie zrobił na nim Kurosaki,  postanawia swoje dojo nazwać tak jak japońskie. Holenderska sława kickboxingu wywodząca się niego to Rob Kaman który zdobył mistrzostwo świata w 1982 r. Inne  holenderskie dojo to Vos Gym założone przez Johana Vosa. Najlepszy jego zawodnik to Ernesto Hoost. Oba kluby jednak swój początek mją w Chakuriki  dojo z którego wyrosła taka sława jak Peter  Aerc.  Dojo Chakuriki (moc pochodzi od) założył Tom Charinck w 1972r. Powybierał on najlepsze techniki z  japońskiego karate, chińskiego kenpo połączył z boksem tajskim i stworzył recepturę, która przez ostatnie 30 pare lat przynosi sukcesy. Wyszkolił  on pierwszego mistrza K1 Branko Cikatic no i wspomnianego Petera Aerca. Druga odsłona japońskiego  kickboxingu następuje po założeniu organizacji  K1 w 1993r. Gale K1 potwierdzają dobrą szkołę europejskiego kickboxingu a w zasadzie holenderskiego. Tutaj największe sukcesy święci dojo Vos  Gym i Chakuriki.

Kickboxing  amerykański

Amerykańska odmiana kickboxingu inaczej zwana full-contact karate powstała w połowie lat 70 XX wieku. Powodem było szukanie czegoś więcej niż oferowało w obecnym czasie karate tradycyjne. Chodziło o nie zatrzymywanie ciosu przed przeciwnikiem, a co za tym idzie prostszych decyzji sędziowskich. Dopuszczalne były uderzenia pięścią i kopnięcia aż do nokautu. Walki były prowadzone bez kategorii wagowych i ochraniaczy na matach które później wyparł ring. Zasady walki też nie miały czytelnych reguł. Dopiero wprowadzenie czytelnych zasad i wprowadzenie sprzętu ochronnego pozwoliło na dynamiczny rozwój kickboxingu. Jako ciekawostkę należy dodać, że jednym z propagatorów sprzętu ochronnego był  Bruce Lee. On też mimo tego iż nie brał udziału w rywalizacji sportowej stworzył metody treningowe ukierunkowane na kickboxing. Wraz z rosnącym zainteresowaniem zaczęły  powstawać organizacje które określały przepisy rozgrywania walk i zajmowały się promocja tej dyscypliny.

Kickboxing w Polsce

Rozkwit  tej dyscypliny w naszym kraju przypada na lata 80 XX wieku za sprawą Andrzeja Palacza. W roku 1981 zorganizowano pierwsze mistrzostwa  Polski  w karate wszechstylowym które pomogły wypromować tą formę rywalizacji sportowej.  W roku 1989 powstaje Polski Związek Kickboxingu a jego prezesem zostaje  Marek Frysz. Zostały określone przepisy walki w różnych formułach i kategoriach co zapewniło dalszy rozwój tej dyscypliny. Najwięcej jednak jeśli chodzi o rozgłos o polskim kickboxingu dokonał Marek Piotrowski dziewięciokrotny Mistrz Świata.